کریک را باید آرام‌آرام دید؛ از همان کوچه‌هایی که میان خانه‌های پلکانی بالا می‌روند و هر پیچ آن منظره‌ای تازه از کوه و باغ پیش روی آدم می‌گذارد.

صبح‌های کریک با صدای آب و رفت‌وآمد اهالی آغاز می‌شود. باغ‌ها زودتر از خانه‌ها بیدار می‌شوند و بوی خاک و درختان میوه، فضای روستا را پر می‌کند. برای اهالی قدیمی، این کوچه‌ها فقط مسیر رفت‌وآمد نیستند؛ هر دیوار و هر خانه بخشی از خاطرات کودکی و زندگی آنهاست.

کودکانی که زمانی در کوچه‌های روستا بازی می‌کردند، امروز شاید در شهرهای دور زندگی کنند، اما خاطره تابستان‌های کریک، باغ‌های پدری و روزهای ساده روستا همچنان بخشی از زندگی آنهاست.

رودخانه، باغ‌ها و معماری پلکانی، تصویری ساخته‌اند که در ذهن هر مسافری که یک‌بار کریک را دیده باشد باقی می‌ماند. شاید زیبایی واقعی کریک هم همین باشد؛ اینکه در کنار طبیعت، هنوز نشانه‌هایی از زندگی سنتی و روابط صمیمی روستایی را می‌توان در آن پیدا کرد.

کریک برای گردشگر تنها یک مقصد نیست؛ فرصتی است برای چند ساعت فاصله گرفتن از شتاب زندگی و قدم زدن در جایی که تاریخ، طبیعت و زندگی روزمره مردم هنوز در کنار یکدیگر جریان دارند.